అరవిరసిన మొగ్గనై

ఒక  రోజు  నేను  మా  పెరటిలో  విరపూసిన  పువ్వులను  ఆస్వాదిస్తున్నాను . చల్లని  చిరు  గాలి  వీస్తున్నది . పువ్వులన్ని  ఆ  చిరుగాలికి  తలలు  ఊపుతూ  వున్నయి .  ఒక్క  పువ్వు  మాత్రం  తల  వంచుకొని  కనిపించింది . ఆ  పూల మధ్యలోనే  ఒక  భ్రమరం  ఘీంకారం  చేస్తూ  అటూ  ఇటూ  పరిభ్రమిస్తూ  వున్నది . ఆ  తుమ్మెద  రాక కొసం  యెదురు  చూపులతో  ఆ  చిన్నారి  పుష్పం  పడిన   మనొ  వేదనే  ఈ  కవిత....     

అరవిరసిన  మొగ్గనై
సుగంధాలు  వెదజల్లె  సిరిమల్లెనై

అందాలొలుకు  మల్లికనై
చిరుగాలితో  వూసులాడు  కోమలాంగినై
 
మధువు  దాచిన  పుష్పాంగినై    
మధువుతొ  బరువైన  తలవంచిన   సుకుమరినై

ఎదురు  చూపుల  చకోరినై 
పరిమళ  సుధా  బింధువులు  వొలికించక

ఆ  తేనె  మాదురిని  గ్రోల 
తుమ్మెదవై  నన్ను  చేరు

నీకై  వొడిసి  పట్టి 
విరహ  వెదనతో   వేచియున్న

మగువ  మనసెరిగి  దరి  చేర 
రావా.........ప్రియతమ